Pleister allerlei (met poëtische inleiding)

Geplaatst op 28-11-2007 16:30

Poëtische inleiding 

Ik zat in mijn eentje in La Ruche een Tom Pouce door het bovenste invoerkanaal naar binnen te duwen toen er plotseling een paard tussen de tafeltjes doorliep. Toen ik mijn bril opzette zag ik dat het een moeder was met twee kinderen… een gigantisch wijf van meer dan 2 meter hoog. Nu vind ik sex met dieren niet zo interessant maar ik zat me toch af te vragen hoe je technisch gezien zoiets moet bespringen.

En toen…

… was het weer eens aantreden geblazen bij ‘t Garde. Het geijkte moment om een mededeling in onze harde koppen te stampen. De batalionsveiligheidssergeantmajoor had ons iets te vertellen en daar zaten we over in.
De SM was een heel aparte man, omhangen met allerlei koordjes en merktekentjes van verdienste enzeu. Hij had zich een speciale versie van het ABN eigen gemaakt gedurende zijn lange carrière als onderofficier en het grootste probleem voor ons, lager geplaatste toehoorders, was om het al die tijd zonder lachen uit te houden.
Dit keer ging het over onze voorgenomen oefening in Duitsland. Het was vanzelfsprekend heel gevaarlijk tussen al die Duitsers maar los daarvan werden we daar door heel wat vreselijker zaken bedreigd… de majoor legde het ons allemaal uit en omdat hij alles steeds een keer herhaalde duurde het twee keer zo lang als was gepland.
We liepen gevaar, vertelde hij… spionage en kidnapping door vreemde mogendheden waren daar aan de orde van de dag.
– ‘Heeft u ‘t nu over de Russen, majoor?’
– ‘Dat heb je mij niet horen zeggen… het kan van alles zijn… we zijn een neutraal land‘
– ‘Ja, maar…’
– ‘Kop dicht!’
Nooit met iemand meeliften drukte hij ons op het hart, want: ‘je kan zo maar worden ontvoerd naar een enclave waar zelfs de president van de Verenigde Staten je niet uit kan krijgen’ en dan ‘kunnen ze zo alle geheimen uit je persen, daar hebben ze methoden voor’…
– ‘Zoals mijn registratienummer majoor?’
– ‘Hou jij nou eens even je smoel’
– ‘Er lopen betonbanen om het oefengebied heen en daar mogen leden van ambassades van bepaalde vreemde mogendheden wel met een auto overheen rijden… ‘
– ‘U bedoelt de Russen majoor?’
– ‘Nog één keer Labarbe… ik waarschuw niet meer’
‘… maar ze mogen er niet stoppen’
– ‘Waarom niet majoor?’ – ‘Waarom niet!… omdat ze dan foto’s kunnen nemen natuurlijk!’
We moesten verder ook erg letten op de Polen volgens deze kundige veiligheidsman, want bij de vorige lichting waren er…
-‘nachts twee Poolse spionnen ontdekt die met zaklantarens onder de nieuwe DAF-pantserwagens de onderkant lagen te bekijken’.
Wij lagen er als monteurs ook wel eens onder en het leek ons dus heel waarschijnlijk dat die Polen ‘s nachts uit een gekkenhuis waren ontsnapt.
Toen het afgelopen was noemde Erik de majoor een boerenlul en Erik verdween voor “acht dagen streng” achter de wacht.

Velp, 28 november 2007

Photo Igor, Retina IIC, Arnhem, ca. 1954

Restauratie en bewerking François

15 aanbevelingen,
16 reacties

cor / 28-11-2007 16:52
mooie foto v e jonge soldaat; die later in zo’n verknipte dialoog betrokken raakt
Zoë / 28-11-2007 17:01
die pleister op je knie ontroert me. Was je erg hard gevallen? :)
François Labarbe / 28-11-2007 17:09
Ja Zoë, ja… :(Verknipt Cor? :) Dit waren toch echt standaarddialogen bij ’t Garde hoor :)
cor / 28-11-2007 17:42
zo bedoel ik het niet; het woord heeft ook een letterlijke betekenis; dat heb je als een dialoog of gesprek niet spoort, soms ontspoort en dan toch doorloopt ( ik twijfel geen moment aan de echtheid van het gesprek)
Jezzebel (ip: 84.246.11.54) / 28-11-2007 21:58
De foto is prachtig, vervreemdend.
En ook in de dialoog heb ik hetzelfde gevoel: eenzaam soms
François Labarbe / 28-11-2007 22:23
Mijn vader Igor maakte de foto Jezzy en ik heb de tuin tot een soort Marten Toonder-achtige bloemetjes achtergrond gemaakt mijzelf daarmee meer op de voorgrond plaatsend…
Ik voelde me in het leger niet zo erg eenzaam en de dialoog lokte ik (en anderen) zelf uit en ik raakte er dus ook niet zomaar bij betrokken. Maar omdat alles met alles samenhangt en ik uiteindelijk ben ge- of verworden tot wat ik nu ben in de loop van de afgelopen 63 jaar plaatste ik de foto boven dit min of meer authentieke stukje omwille van het contrast zeg maar… 53 jaar geleden was er behalve een gat in mijn knie nog niets aan de hand zo te zien :)
Jezzebel (ip: 84.246.11.54) / 29-11-2007 00:45
@Francois,
Ik denk al de hele avond over je woorden na.
Ik dacht eerst, oh niet? maar dat is het gevoel dat het bij me oproept, vervreemdend en eenzaam.Ja, tuurlijk het is het contrast, de onschuld en de jongen vol bravoure, maar wel nu opgetekend en omwille van dat contrast nu bij elkaar gezet, dat speelt voor mij ook.
Twee stadia van je leven, die je ons laat zien, en ook dat wat Zoë zegt, dat is op een rare manier ontroerend.
rommert boonstra / 29-11-2007 10:49
ik wacht vol spanning op je spionage roman
François Labarbe / 29-11-2007 11:10 
Goed idee Rommert, maar dan moet ik toch echt van alles gaan verzinnen terwijl dit uit ‘t leven is gegrepen ;-) Wie weet… 

@Jezzy, misschien nog even iets van een aanvulling op bovenstaand tekstje.

Er was vroeger bij ‘t leger een slogan in gebruik… het leger, je neemt er wat van mee of zoiets dergelijks. We namen er allemaal wel wat van mee… zwemmerseczeem bv maar ook nog de ervaring met de wat buitenissige legerhiërarchie waarmee iedereen werd geconfronteerd.
De leiding bestond uit een verzameling rare vogels, een mengeling van dienstplichtige- en beroeps officieren en onderofficieren. Het rare eraan was dat ze altijd en onder alle omstandigheden op alle gebieden gelijk hadden en nooit tegengesproken wensten te worden en dat gold met name voor het beroepskader.
Met stalen gezichten werden er de dolste verhalen gehouden en o wee als je er iets van durfde te zeggen of nog erger, er om durfde te lachen.
De hierboven beschreven sergeant-majoor was er zo eentje… het verhaaltje is nauwelijks een karikatuur… het was echt zo ;-) Het semi-officiële “bromsnorrenpolitieagententaaltje “, de air van loodzware belangrijkheid en de houding van “niet-tegenspreken-jij-of-je-krijgt-een-douw” was allemaal in deze onderofficier vertegenwoordigd. We pakten hem op deze manier terug.
Natuurlijk is de “echte” wereld eigenlijk helemaal niet zoveel anders dan die van deze padvinderij voor gevorderden of anders gezegd: het leger was een karikatuur van onze samenleving en zo hoort ‘t ook ;-)
Op mijn gezicht valt misschien al iets van een komende teleurstelling af te lezen maar ‘t blijft nog steeds een jochie vol bravoure ;-)

fred van der wal / 29-11-2007 12:25
Ijzersterke bijdrage, Francois plus een goeie foto! Aanbeveling gegegeven.
Ik heb meer respect voor iemand die de mili taire dienst heeft vol bracht met de nodige conflicten dan voor artistiekerige sukkels die met S5 er uit worden gebonsjoerd, want dat zijn pas echt softe mietjes. Zum Kotzen!
Jezzebel (ip: 84.246.11.54) / 29-11-2007 12:43
Ja, dat jochie van bravoure, dat zul je vast niet meer kwijt raken, en gelukkig voeding genoeg, Hi Fred. :-)
Jacopone / 29-11-2007 12:45
Je poëtische inleiding was er natuurlijk om de overgang naar de SM te maken, heel knap. Maar een SM bespringen was linke soep, je had kans dat hij het leuk vond.
Bij de foto valt me op dat je je geschoren had. Dat was zeker verplicht omdat je gasmasker anders lekte?
viktor loman / 29-11-2007 12:58
Wat moest je vroeger jong in dienst zeg!
groet
rené
François Labarbe / 29-11-2007 16:33
Conflicten komen en gaan Fred en ik zit nooit zonder :)Ben wel ouder en wijzer geworden Jezzy en het Don Quichot-achtige is er ook wel een beetje af… bovendien heb ik sinds ik gepensioneerd ben en het gros van mijn familie de toegang tot de tent heb ontzegd minder dingen om me aan te ergeren :)Het bespringen van sergeanten-majoors gebeurde gelukkig buiten mijn gezichtsveld Jaco :) en baarden waren niet toegestaan idd vanwege dat maffe gasmasker. Een krijgshaftige snor mocht wel maar alleen alstie er voor je diensttijd ook al op zat… 

Jong he René… wij waren al echte mannen in die tijd :)

TheoB / 06-12-2007 23:10
Heerlijk om te lezen ook die met,
toen er plotseling een paard tussen de tafeltjes doorliep. Jammer dat je je bril hebt opgezet ,had misschien heel anders afgelopen.
François Labarbe / 07-12-2007 10:48
Herken je het Theo van uit jouw diensttijd? :)
Advertenties

3 reacties on “Pleister allerlei (met poëtische inleiding)”

  1. Reine jRagolo schreef:

    Wie zonder S5 uit het leger komt

    is verdacht.

    • francois15 schreef:

      Dat waren dus de meesten, eigenlijk vrijwel allemaal k.Reintje;-)
      Ik heb in die 21 maanden die ik daar rondgekuierd heb er nog nooit 1 ontmoet die daadwerkelijk op S5 is afgekeurd. Er werd zelfs nauwelijks over gesproken, het was gewoon geen optie. In Utrecht, op de Kromhoutkazerne, lag er een op de kamer die het wel heeft geprobeerd. We hebben met z’n allen geprobeerd hem daarbij te helpen maar het is niets geworden, een klucht werd het.
      Ik heb trouwens niemand afgekeurd zien worden waarop dan ook. Er waren erbij die vrijwel nergens meer aan mee hoefden te doen zover waren ze al wel. Schietdoof, niet zwemmen, niet marcheren, ziekelijk etc etc maar weg gingen ze toch niet.
      Er was ook nog geen soldatenvakbond, misschien lag het wel daaraan;-)

  2. Glaswerk schreef:

    Juist ja, op die wijze is ons Trotse Leger op erbarmelijke wijze van binnenuit grofstoffelijk om zeep geholpen.

    (*kuch*)

    Mooi verhaal Heer François.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s